Hikayenin Fotografı

Her hikayenin fotografı olmaz derler...Aslında, hepsinin var...

14 Kasım 2009 Cumartesi





Bir kafedeyim. Onunla daha önce merhabalaşmıştım ama o ana
kadar hiç konuşmamıştım. Fotoğraf çektiğimi biliyordu. O kafede çok fotoğraf
çekmiştim.
Neyse, o gün, benim arkamda, biraz uzak bir masaya oturmuştu.
Sırtım ona dönüktü. Nedense bir an, ona bakma ihtiyacı içerisinde buldum
kendimi. Yüzümü döndürdüm, işte aynen öylece bakıyordu. Elimle işaret ettim seni
‘çekeceğim’ mealinde.. Biraz gülümsedi, sonra o aynı içten bakışıyla
objektifimin yüzünü de güldürmüş oldu.
Artık hikâyesinin -onun için önemli- bir kısmını biliyorum. Genç yaşında,
üstünden atamayacağını düşündüğü yükler almış başına, yine de, “bu da gelir, bu
da geçer” bakışını muhafaza etmekte. Hayat böyleymiş demek!
Ya siz bu bakışta ne görüyorsunuz?

3 yorum:

SASEMİN dedi ki...

sadece gözlerini açıkta bırakacak şekilde kapadım çevresini elimle; bakışları derin...sonra s&b olması fotoğrafı tamamlamış sanki, o bakışlarınıda...çok anlamlı geldi bana, tabrik ederim...

Berrin'deniz' dedi ki...

hüzün ve muziplik bir arada..

malikocas dedi ki...

Dizlerinde camdan gelen gün ışığı biraz patlama yapmış, ilk anda bu anlaşılamıyor o ne dedirtiyor çok manüple ile düzelebilir belki; fakat duygu harika yansıtılmış enfes bir portre olmuş...